Tim Keller – mijn reflectie

Uiteraard ben ik enthousiast over het verhaal van Tim Keller. Hij is immers mijn idool . Los daarvan denk ik dat Keller een heel goed verhaal over afgoden neerzet. Dit is voor mij heel herkenbaar en ik denk dat Keller terecht altijd maar blijft hameren op de afgoden van mijn hart, van mijn cultuur en van mijn religie die het evangelie in de weg staan.

Maar wat is het evangelie volgens Tim Keller? Uit de laatste zin van dit verslag, wat ook de laatste zin van zijn preek was, maak ik op dat Keller het evangelie ziet als de feitelijke gebeurtenissen rondom kruisiging, dood en opstanding van Christus (het objectieve). Daar onmiddellijk aan verbonden is de persoonlijke aanvaarding van die feiten (het subjectieve). Ik denk dat dit voor Keller strikt genomen niet bij het evangelie hoort, maar een gevolg is van de verkondiging van het evangelie.

Ik denk dat Kellers verhaal niet typisch Amerikaans is, het spreekt mij als Europeaan net zo goed aan. Al is het maar omdat duidelijk wordt dat elke cultuur onder kritiek staat, want elke cultuur heeft zijn afgoden. Het verhaal van Keller wijst mij er voor het Hollandse zendingsveld op dat er altijd afgoden in het spel zijn. Ik denk dat bezinning daarop en nadenken daarover enorm kan helpen in de missionaire context. Wat zijn de afgoden van Zwolle? Wat zijn de afgoden in het leven van mijn buurman? En hoe zit het eigenlijk met de afgoden van mijn hart? Hoe kan ik ze ontmaskeren en vernietigen? Of beter: hoe krijgt Jezus Christus de ruimte om ze te vernietigen?

Mijn derde vraag is of ik iets van Keller kan leren. Dat dit zo is lijkt me een understatement. Het interessante aan deze preek van Keller is dat hij aan de hand van een bijbelgedeelte erg  breed uitweidt over afgoden, maar hij raakt niet los van het bijbelgedeelte door die uitweiding. Hij haalt uit het gedeelte de bouwstenen voor zijn betoog, maar hij laat zich niet door de tekst op sluiten. Ik kan niet zo goed ontdekken hoe hij dit doet, misschien heeft het vooral met ervaring te maken en met een centrale focus op het kruis van Christus, uiteindelijk werkt hij altijd naar de betekenis van het kruis toe.  

Bovendien komt hij met zijn stijl van eenvoudigheid, herkenning én diepgang dicht bij zijn hoorders, hoewel het geheel ook iets rationeels heeft. Maar je hangt aan zijn lippen en een uur vliegt voorbij. In dat alles blijft Kellers eigen emotie en persoon enigszins op afstand, zelfs als hij heel persoonlijk vertelt hoe hij makkelijk zijn vrouw kan verafgoden.

Keller is vooral iemand die de cultuur uitstekend analyseert en eenvoudig beschrijft en confronteert met het evangelie. Daarin ligt volgens mij de kracht van deze preek en van veel van zijn preken. En daar liggen dus ook de leerpunten.